Της Ιωάννας Θεοδώρου – Μέλος ΔΣ Νεολαίας Πράσινης Ασπίδας
Μήπως έχουμε ξεφύγει εντελώς;
Αυτή η ερώτηση έρχεται συνεχώς στο μυαλό μου παρακολουθώντας την ιστορία και την εξέλιξη της σχέσης του ανθρώπινου είδους με τα ζώα.
Από την αρχή της ιστορίας ο άνθρωπος εξημερώνει τα ζώα και τα χρησιμοποιεί προς όφελός του, στην συνέχεια δημιουργήθηκε μια σχέση αλληλεξάρτησης αλλά και αλληλοσεβασμού. Προχωρώντας στη σημερινή εποχή, βλέπουμε τη σχέση αλληλοσεβασμού να μειώνεται σταδιακά μέχρι το σημείο της εξάλειψης. Αφού εξημερώσαμε τα ζώα (και μιλώ για ένα ευρύ φάσμα πανίδας, αφού μέχρι και το φίδι το έχουμε κλείσει σε γυάλα για να ικανοποιήσουμε τα γούστα μας) τα αφήσαμε να εξαρτώνται από τον άνθρωπο, ενώ ο άνθρωπος αγνοεί της πραγματικές τους ανάγκες και πολλές φορές τα κακοποιεί.
Αρκεί μόνο το παράδειγμα του ασυνείδητου φοιτητή ο οποίος διασκέδαζε ρίχνοντας καυτό λάδι σε ανυπεράσπιστο σκύλο, για να διαπιστώσουμε σε ποιο αρρωστημένο σημείο έχουμε φτάσει.
Δεν θα επεκταθώ στην άγρια φύση (που παρεπιπτώντος δεν ξέρω κατά πόσο παραμένει ακόμα άγρια) αλλά θα μείνω στα «συνηθισμένα» κατοικίδια τα οποία δεν λαμβάνουν τον απαιτούμενο σεβασμό που αρμόζει σε κάθε είδους οντότητα, σε καθετί που αναπνέει.
Οικογένειες, αγοράζουν στα παιδιά τους για τις γιορτές, κουτάβια ή γάτους σαν δώρα, δίνοντας έτσι και στη νέα γενιά την εντύπωση ότι τα ζώα είναι παιχνίδια που περπατούν, και έτσι τους συμπεριφέρονται.
Τι γίνεται όμως όταν το κουτάβι ή ο γάτος μεγαλώσουν; ’Η τι γίνεται όταν το παιδί της οικογένειας βαρεθεί το «παιχνίδι» του γιατί έχει πλέον παλιώσει;
Η κατάληξη λοιπόν αυτών των «παιχνιδιών» είναι να βρίσκονται ξαφνικά εγκαταλειμμένα στο δρόμο, με κίνδυνο να χτυπηθούν από αυτοκίνητα ή να πεθάνουν από ασιτία.
Τα καταφύγια ζώων (όσα έχουν απομείνει) κάνουν ότι μπορούν για να φροντίσουν τα εγκαταλειμμένα ζώα, αλλά δυστυχώς χωρίς την άμεση ανταπόκριση του κόσμου δεν έχουμε τα ποθητά αποτελέσματα, και έτσι κάποια από τα ζώα οδηγούνται αναγκαστικά σε ευθανασία.
Πρέπει επιτέλους ο κόσμος να κατανοήσει, ότι ένα κατοικίδιο είναι ευθύνη. Είναι μια επιπλέον ζωή μέσα στο σπίτι και έτσι ακριβώς θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Η συνύπαρξη με ένα κατοικίδιο απαιτεί υπομονή, υπευθυνότητα και πάνω από όλα σεβασμό προς το «νέο μέλος της οικογένειας».
Ένα κατοικίδιο μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας ριζικά, να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους και να μας μάθει πολλά, γιαυτό πρέπει κ εμείς με τη σειρά μας να το αγαπήσουμε και να του χαρίσουμε αυτό που του αξίζει για όλα όσα μας προσφέρει με ανιδιοτέλεια… «αυτό που φτύνει η τεχνητή μας νοημοσύνη…ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ…» κυρίες και κύριοι…!!!
Filed under: Uncategorized
